banner_top

Narzędziem zapewniającym realizację zadań PKW Orlik 6, a jednocześnie jego podstawowym i najważniejszym wyposażeniem jest samolot  MiG-29.

 

 

Projekt samolotu MiG-29 powstał w 1972 roku. Prototyp oblatano 6 października 1977 roku. Pierwsze egzemplarze seryjne (wersja 9.12A) weszły do służby w ZSRR w 1984 r.

 

 

Zadania i wyposażenie:
Samolot myśliwski MiG-29 to maszyna naddźwiękowa, przystosowana do realizacji zadań w dzień i w nocy, w każdych warunkach atmosferycznych. MiG-29 jest przeznaczony do prowadzenia walk powietrznych na bliskich i średnich odległościach oraz w ograniczonym zakresie do zwalczania celów naziemnych i nawodnych. Jest wyposażony w dopplerowską stację radiolokacyjną pozwalającą na wykrywanie, śledzenie i zwalczanie celów powietrznych, również znajdujących się na tle ziemi. W skład systemu celowniczo - nawigacyjnego OEPRNK-29 wchodzi stacja optoelektroniczna KOŁS z dalmierzem laserowym i termolokatorem. Istotnym elementem zwiększjącym możliwości zwalczania celów powietrznych jest nahełmowy wskaźnik celów.

 

Po wejściu Polski do NATO samoloty MiG-29 otrzymały wyposażenie umożliwiające bezpieczne wykonywania lotów w przestrzeni międzynarodowej. Samoloty otrzymały system nawigacji Rockwell Collins ANV-241MMR VOR/ILS oraz AN/ARN-153 (TCN 500) TACAN, (cywilny) odbiornik GPS Trimble 2101AP, urządzenie ostrzegania o opromieniowaniu wiązką radarową Thompson-CSF SB-14, polski system identyfikacji swój-obcy (IFF) Radwar SC-10 Supraśl, cyfrowy pulpit sterowania R-862 do radiostacji VHF/UHF Unimor-Radiocom RS 6113-2 oraz światła antykolizyjne.

 

 

Uzbrojenie:

 Uzbrojenie samolotu (wersja 9.12A - zakupiona przez Polskę) stanowią:
- 1 działko GSz-30-1 kalibru 30 mm u nasady skrzydła ze standardowym zapasem 150 sztuk amunicji;
- kierowane radiolokacyjnie pociski rakietowe powietrze - powietrze R-27;
- samonaprawadzające się termicznie pociski rakietowe powietrze - powietrze R-60;
- samonaprawadzające się termicznie pociski rakietowe powietrze - powietrze R-73.
Do niszczenia celów naziemnych (nawodnych) samolot może wykorzystywać bomby i niekierowane pociski rakietowe.

 

 

Najważniejsze dane taktyczno - techniczne:

rozpiętość skrzydeł: 11, 36 m.
długość: 17,32 m.
maksymalna masa startowa: 18 500 kg.
prędkość maksymalna: 2,3 Ma na wysokości 12 000 m
zasięg: 1500 km; rozszerzony do 2100 km przy dodatkowych zbiornikach paliwa
prędkość wznoszenia: 19 800 m/min (333 m/sek)
pułap: 17 500 m.
współczynnik przeciążenia:+ 9 przy prędkości 0, 85 Ma.
napęd: 2 silniki turbinowe dwuprzepływowe z dopalaniem Izotow RD-33 o sile ciągu każdy 49,40 kN (z dopalaniem 81,40 kN)
standardowy zapas paliwa: 4300l, w podkadłubowym zbiorniku dodatkowym 1500 l.

 

 

Zobacz galerię MiGów-29 pełniących służbę w polskich Siłach Powietrznych.

 

 

Zanim pilot zasiądzie w kabinie swojego statku powietrznego, musi założyć na siebie wiele elementów wyposażenia indywidualnego. Wszystko po to, aby lot mógł być wykonany bezpiecznie. Zobaczmy zatem z czym i w czym pilot lata.

 

 

 

 

Hełm pilota ZSz-5
 – przeznaczony jest do ochrony głowy pilota np. w czasie katapultowania, dzięki wbudowanym słuchawkom pełni rolę urządzenia do komunikacji. W jego górnej części znajduje się filtr przeciwsłoneczny opuszczany ręcznie przez pilota. Oddaje on nieocenioną przysługę podczas lotów nad chmurami, gdzie promienie słoneczne są wzmocnione dodatkowo odbiciami od górnej warstwy chmur. Filtr opuszcza się automatycznie podczas katapultowania osłaniając twarz pilota i chroniąc jego oczy przed pędem powietrza. Elementem wykonawczym jest  odpalany elektrycznie mały pironabój umieszczony na konstrukcji hełmu.


Maska tlenowa KM-34D
- jej podstawowym zadaniem jest dostarczanie tlenu dla pilota. Posiada wbudowany mikrofon, dzięki któremu pilot może porozumiewać się z kontrolerem. Dodatkowo, poprzez drugi przewód, powoduje wypełnienie poduszki kompensacyjnej w hełmie dociskając maskę do twarzy pilota, likwidując tym samym ewentualne nieszczelności. W fotelu katapultowym wbudowany jest awaryjny system tlenowy pracujący po opuszczeniu przez pilota samolotu. System ten można uruchomić ręcznie w kabinie w przypadku wystąpienia awarii zasadniczej instalacji tlenowej.


Ubiór przeciwprzeciążeniowye PPK-3
– pozwalaja pilotowi lepiej znosić duże przeciążenia występujące podczas lotu. W połączeniu z treningiem i indywidualnymi cechami organizmu umożliwiaja wytrzymanie przeciążeń rzędu 9G, jakie występują podczas manewrowania samolotem. Zasada działania jest niesamowicie prosta - pod wpływem przeciążenia otwierany jest odpowiedni zawór i do komór  ubioru  uciskających nogi i brzuch pilota dopływa powietrze zmniejszając światło naczyń krwionośnych blokując w ten sposób odpływ krwi z górnych partii ciała. W rezultacie, w tych częściach ciała pozostaje wystarczająco dużo krwi, aby dostarczyć odpowiednią ilość tlenu do mózgu, zapobiegając tym samym utracie przytomności.


Wysokościowy Ubiór Kompensacyjny - WUK90– pozwala na bezpieczne wykonywanie lotów na wysokościach powyżej 12 tys. metrów. Jego działanie odczuwalne jest dopiero w przypadku dekompresji. kabiny pilota. Do maski tlenowej podawany jest tlen w tzw. nadciśnieniu oddechowym, wtłaczając niejako odpowiednią porcję tego życiodajnego gazu do płuc, zadaniem ubioru jest wtedy utrzymanie odpowiedniego nadciśnienia na zewnątrz ciała pilota. Innymi słowy - kombinezon opina pilota przeciwdziałając działaniu zwiększonego ciśnienia tlenu na wnętrze klatki piersiowej. W dolnej części kombinezon zawiera instalację o identycznym działaniu jak ubiór przeciwprzeciążeniowy PPK-3.


Uprząż pilota JPS-72
– to system pasów łączących pilota z fotelem katapultowym i umieszczonym w nim spadochronem ratowniczym. Po wejściu do kabiny pilot podpinany jest do specjalnych zamków. Taki system jest dość wygodny, gdyż każdy pilot ma indywidualnie dopasowaną uprząż i tylko w niej wykonuje loty. Do uprzęży podłączony jest także zasobnik awaryjny NAZ-7M znajdujący się w fotelu katapultowym. Zawartość zasobnika zapewnia pilotowy przetrwanie po katapultowaniu do czasu nadejścia pomocy.



Kamizelka ratunkowa KR-7s3
– klasyczna kamizelka ratunkowa nadmuchiwana automatycznie, posiadająca sygnalizator w postaci małej lampki. Zabiera się ją do lotów nad morzem, w pobliżu linii brzegowej oraz nad większymi akwenami wodnymi.

 

Morski ubiór pilota MUP-1s
– zapewnia pilotowi ochronę w przypadku wodowania, jego konstrukcja umożliwia przeżycie w wodzie o temperaturze około 2 – 3 stopni Celsjusza. Składa się z dwóch części: zasadniczego membranowego kombinezonu oraz ocieplacza, zwanego czule przez pilotów „miśkiem”. W szeregu kieszeni pomieścić można całe niezbędne wyposażenie. Cechą charakterystyczną jest jego pomarańczowy kolor ułatwiający dostrzeżenie rozbitka na tle wody.


Oprócz wymienionego ekwipunku w kombinezonie znajduje się nóż spadochronowy, świeca sygnalizacyjna oraz opatrunek. W misce fotela katapultowego znajduje się zasobnik awaryjny NAZ-7M, zawierający m.in. łódkę, nóż maczetę, naboje sygnalizacyjne, proszek barwiący wodę, zapałki sztormowe, radiolatarnię pływającą, lusterkę sygnalizacyjne, lekarstwa oraz wyposażenie biwakowe.


Wokół samolotów przygotowywanych do lotu można zobaczyć szereg pojazdów. Dowiedzmy się do czego one służą.

 

Agregat prądotwórczy (tzw. APA)
- integralny akumulator statku powietrznego w dłuższym okresie czasu nie jest w stanie dostarczyć odpowiedniej ilości energii elektrycznej niezbędnej systemom pokładowym samolotu. Z tego właśnie powodu stosuje się zewnętrzne źródło zasilania. Wykorzystywane jest ono do czasu rozpoczęcia pracy przez prądnice pokładowe, dla napędu których należy uruchomić przynajmniej jeden z silników. Po uruchomieniu silnika (silników) pilot daje sygnał do odłączenia agregatu uniezależniając tym samym samolot od zasilania zewnętrznego. Na Orliku 6 używamy agregatów LUZES na samochodzie STAR.

 

 

Dystrybutor tlenu
– zadania lotnicze wykonywane są na różnych wysokościach w związku z tym by zapewnić pilotowi podtrzymanie funkcji życiowych musi on mieć możliwość oddychania tlenem. W najnowszych samolotach (np. F-16) istnieją wytwornice tego gazu, w MiG-u zaś napełnia się butle o odpowiedniej pojemności w tym celu na lotnisku pojawiają się małe samochody przewożące w specjalnych pojemnikach tlen, z których napełnia się instalacje pokładowe. Jako ciekawostkę można podać, że tlen bierze również udział w procesie uruchamiania silników, jest on podawany wraz z paliwem ułatwiając tym samym jego zapłon, szczególnie w warunkach niedoboru tlenu na dużych wysokościach.

 

 

Dystrybutor azotu
– napełnia się z nich pokładowe instalacje gazu neutralnego, stosuje się go po wypracowaniu paliwa ze zbiorników, wypełnia się nim wolną przestrzeń zapobiegając tym samym powstawaniu mieszanki oparów paliwa i powietrza, niebezpiecznej ze względu na swe właściwości palne.

 

 

 

Dystrybutor powietrza- samochód z którego napełnia się instalację pneumatyczną potrzebną do hamowania kół, podnoszenia osłony kabiny i do wypełnienia węża gumowego hermetyzującego kabinę samolotu.

Dystrybutory tlenu, azotu i powietrza montowane są na samochodach Multicar

 

Cysterny paliwa – umożliwiają zatankowanie nafty lotniczej do samolotu. Silniki odrzutowe nie należą do ekonomicznych, w związku z tym ich zapotrzebowanie na naftę lotniczą jest dość duże. Jednorazowe tankowanie samolotu oznacza wpompowanie w jego zbiorniki umieszczone w kadłubie i skrzydłach ok. 5000 litrów paliwa. Wystarcza to na nieco ponad półtoragodzinny lot samolotu MiG-29. Dla porównania  - taka ilość oleju napędowego umożliwi samochodowi osobowemu wyposażonemu w ekonomiczny silnik diesla na przejechanie około 100 tys. kilometrów.

 

 

 

 Samochody holowniki – służą do przyholowania samolotu na stoisko, oraz odholowaniu go po lotach do hangaru. Ze względu  na ilość spalanego przez samolot paliwa, jest to najekonomiczniejszy sposób pokonania odległości pomiędzy hangarami a płaszczyznami postojowymi. Holowniki służą ponadto do transportu wszelkiego wyposażenia o obrębie lotniska np. spadochronów hamujących. Na Orliku 6 wykorzystujemy dwa typy holowników przedstawione na zdjęciach poniżej.

 

 

 

 

Inną grupę samochodów stanowią sanitarki (w przypadku naszej misji montowana na podwoziu Mercedesa Sprintera),